Berichten met een Label ‘klimaat’

De president heeft maar weinig kleren aan

De Republikeinse Senator James Inhofe gooit een sneeuwbal in de Senaat om te bewijzen dat man-made klimaatverandering onzin is.

Nu de Nederlandse staat heeft besloten in hoger beroep te gaan in de klimaatzaak van Urgenda, wordt op social media regelmatig Obama’s klimaatbeleid als voorbeeld aangehaald. Daar is het lichtend voorbeeld, zo is het idee, terwijl Nederland maar een beetje labbekakt in hoger beroep.

Nederland zou beslist meer moeten doen, maar het beeld van Obama’s klimaatambities klopt niet. Kijk, op zich is er reden om onder de indruk te zijn van Barack Obama’s recent gelanceerde Clean Power Plan, begin augustus.

Ook de auto moet aan klimaatdoel bijdragen

Elektrische stadshuurauto en laadpunt van Auto-Lib in Parijs

Elektrische stadshuurauto en laadpunt van Auto-Lib in Parijs

Bijna onopgemerkt schroeft het kabinet de ambities voor zuiniger en schoner rijden omlaag, via de Autobrief-II die donderdag in de Tweede Kamer wordt besproken. Mathijs Bouman legt in zijn column (FD, 1 september) al de vinger op een paar merkwaardige maatregelen in de autobrief. Nog merkwaardiger is dat nu het kabinet weliswaar heeft besloten in beroep te gaan tegen het klimaatvonnis van de Haagse rechtbank, maar wel de nodige maatregelen wil treffen, de automobiliteit door de autobrief eerder minder dan meer CO2 hoeft te reduceren. De doelstelling voor 200.000 volledige en semi-elektrische voertuigen in 2020 wordt niet gehaald en ook niet meer nagestreefd, elektrische auto’s met een flinke actieradius worden minder gestimuleerd.

Opwarming klimaat beperkt tot 2 graden? Vergeet het maar!

Prof. Ottmar Edenhofer laat op de wetenschappelijke klimaatconferentie CFCC zien dat de ontkolingstrend ten einde is: de ‘herkoling’ is begonnen. Slecht nieuws voor het klimaat

De politici die eind dit jaar in Parijs bij elkaar komen voor de grote klimaatconferentie doen dat met het idee dat de opwarming tot twee graden beperkt kan blijven. Dat is een illusie. Maar niemand durft dat hardop te zeggen, uit angst dat er dan helemaal niks meer gebeurt. Maar het is omgekeerd: juist de valse belofte dat twee graden nog haalbaar is staat adequate actie in de weg.

De 2000 experts die begin deze maand op het grote klimaatwetenschappelijke congres Our Common Future under Climate Change waren, deden hun best om optimistisch te zijn. Ook wetenschappers die de feiten op een rij hebben kunnen psychologisch worstelen met het aanvaarden van die feiten. Maar de conclusie is onontkoombaar: niets wijst erop dat het klimaatdoel, opwarming tot 2 graden beperken, nog haalbaar is.

Knagende klimaatkwesties voor kamikazeconservatieven

Door Jan Paul van Soest

Haast iedereen haalt zijn schouders op als weer eens een nieuw klimaatrapport van het IPCC is verschenen en gaat over tot de orde van de dag: treinen laten rijden, Kamervragen stellen, patiënten opereren en Sinterklaasintochten verpesten.
Op 2 november verscheen het 116 pagina’s tellende Syntheserapport van het IPCC, dat de eerder verschenen hoofdrapporten I (de natuurwetenschappelijke basis), II (impacts en adaptatie) en III (mitigatie) bestrijkt. Voor de gehaaste lezer die dan tenminste nog wil weten waarover ‘ie zijn schouders ophaalt: de Britse hoogleraar Piers Forster vatte het syntheserapport samen in 18 tweets. Er is veel over het syntheserapport te zeggen, al wordt er naar mijn smaak veel te weinig over gezegd. Wat is de oogst? Een paar berichten in de kranten, die net zo gemakkelijk weer worden tegengesproken door een paar amateur-klimaatkletsers die de essentie van de klimaatproblematiek niet wensen te vatten, en die (hoor en wederhoor! Elke mening moet gehoord kunnen worden! Ook als deze volslagen ongefundeerd is!) net zo veel ruimte krijgen als de klimaatwetenschappers. Deze praktijk leverde dit keer wel een lichtpuntje op: de Ombudsvrouw van de Volkskrant concludeert dat opiniestukken waarvan vermoed mag worden dat er met feiten wordt gerommeld aan een gespecialiseerde redacteur moeten worden voorgelegd. Op een eenmalige Achterkant van het Gelijk onder leiding van Marcel van Dam na, blijft een wezenlijke discussie over de implicaties van klimaatverandering voor bijvoorbeeld ons energiesysteem uit. Die zijn echter niet mals. Cruciaal is het Carbon Budget, de maximale hoeveelheid die nog in totaal, cumulatief, dus niet jaarlijks, in de atmosfeer kan worden geloosd op straffe van overschrijding van een maximaal aanvaardbare temperatuurstijging.

De strijd om het einde van de opwarming

Een kleine zondvloed aan wetenschappelijk onderzoek van de afgelopen jaren laat zien dat de opwarming van de aarde gewoon is doorgegaan, in tegenstelling tot wat veel ‘sceptici’ beweren.

Jan Paul van Soest Praat met een ‘klimaatscepticus’ en de kans is groot dat je binnen 5 minuten te horen krijgt: “Maar de opwarming van de aarde is circa 15 jaar geleden gestopt; en er is geen enkel klimaatmodel geweest dat dit heeft voorspeld”. Misschien wordt er nog aan toegevoegd: “… en dat terwijl de CO2-uitstoot gewoon is doorgegaan”. Waarmee de ‘scepticus’ maar zeggen wil: flauwekul, die opwarming van de aarde, de klimaatmodellen deugen niet, en het idee dat CO2 daarvoor verantwoordelijk is, is uit de lucht gegrepen. Drie argumenten ineen, geen wonder dat het verhaal over het einde van de opwarming in sceptische kringen zo populair is. Maar klopt het? In de afgelopen paar jaar zijn veel studies verschenen die een helderder licht werpen op wat inmiddels de ‘opwarmingspauze’ is gaan heten. Dat is niet toevallig: sinds een jaar of wat berichten de media regelmatig dat ongeveer sinds 1998 de opwarming van de atmosfeer zou zijn afgevlakt of zelfs tot stilstand zou zijn gekomen. Enkele ‘sceptici’ riepen zelfs bezorgd dat er een nieuwe kleine ijstijd in het verschiet lag. De periode van ca. 15 jaar gematigde opwarming was voor ‘sceptici’ een buitenkans om twijfel te zaaien over de juistheid van de klimaatwetenschap; dezelfde periode was voor klimaatwetenschappers juist een buitenkans om meer gedetailleerd inzicht te krijgen in de werking van het klimaatsysteem. Een opwarming die duidelijk geringer is dan die in de periode 1975-2000 optrad, is wetenschappelijk gezien een interessante puzzel. Daarvan lijken inmiddels de meeste puzzelstukjes wel gelegd. We noemen de belangrijkste.