Vogels tellen in Oman (Blog 5)

Een dag uit het leven in ons kamp

© Steven de Bie

© Steven de Bie

Even voor zonsopgang start het leven in het kamp. De toiletmakerij bestaat uit een lap door het gezicht. Uitgebreid wassen, laat staan douchen, is er niet bij. Zoveel water hebben we niet: in totaal 4 grote jerrycans die we regelmatig vullen in Mahoot, zo’n half uur rijden het binnenland in. En een paar grote flessen drinkwater voor koffie en thee en om onze waterflessen te vullen.

Al snel ontstaat er een soort ritueel. De eerste die uit de tent kruipt zet de ketel met water op voor de koffie, want zonder een mok koffie kan de dag niet echt beginnen… Gebakken ei op een op een boterham of chipatti is ons ontbijt. De eerste dagen was het snel eten en wegwezen, want vroeg in de ochtend was het hoogwater. Nu gaat het iets relaxter, omdat het hoogwater tijdstip elke dag zo’n klein uur later is. Dat betekent rustig ontbijten, napraten over de vorige dag, de tellingresultaten nog eens langslopen, kijken naar wat er door de lucht vliegt of vlakbij op het wad zit.

Het sjouwen door de duinen, over het wad en door de mangrove laat zo zijn sporen achter op onze optiek. Regelmatig kijken we dus de verrekijkers en de telescopen na en ontdoen ze van zand en zout.

Vervolgens gaan we op weg naar de secties die op die dag geteld moeten worden. We hebben ons kamp opgeslagen in het noordelijke deel van het gebied, en de te tellen secties liggen iedere dag verder weg van het kamp. Aanvankelijk was het idee om het kamp regelmatig verplaatsen, maar we staan op zo’n prima plek, dat we de extra kilometers die we moeten maken graag voor lief nemen.

Na een telling in de warmte van de dag en volle zon zijn we toe aan een maaltijd. Dus op naar Mahoot of naar Shannah bij de visaanlanding. Het menu is steeds hetzelfde: een bord vol rijst met vlees (rund of schaap), kip of vis. Schoteltje kool, ui, komkommer en tomaat erbij en een schaaltje ‘saus’. Een enkele keer ‘dal’ (erg scherp!) met vlees of kip en chipatti’s.

Bij terugkeer in het kamp is het meestal donker. We stoken ons kampvuur op, en onder het genot van een kop koffie of thee verzamelen we de resultaten van de telling en voeren de gegevens meteen in op de laptop. Vol spanning wachten we dan af wat de score voor de dag is en vooral wat de totaalstand is. Vandaag luid gejuich als blijkt dat we de 500.000 zijn gepasseerd! Morgen en zondag staan nog enkele tellingen op ons programma, dus het aantal wordt nog hoger. We praten de afgelopen dag door en bespreken de telling van morgen: waar moet er geteld worden, hoe laat is het hoogwater en wat betekent dat voor ons vertrek?

Onze kampplaats is vrij simpel. Zes kleine eenpersoons tentjes en een keuken die we hebben ingericht in het restant van wat ooit een vissershut is geweest. Het beschermt ons tegen de zon en de wind. Een kooktoestel op de grond, twee tafels om spullen op te zetten en een koelbox om eten in te bewaren. Aan de dakspanten hangen we alles op waar geen muizen bij mogen komen: noten, chips, bananen.

Opvouwbare stoelen zijn ’s avonds een welkom comfort. Het strand en de duinen vormen het toilet met elke keer een fantastisch uitzicht!

Het klinkt allemaal redelijk primitief en idyllisch. Dat is het ook. Wat niet klopt aan het paradijselijke plaatje, is de enorme hoeveelheid afval die overal ligt. We kamperen letterlijk tussen het afval. Geen stap kun je zetten langs de vloedlijn en in de duinen of je trapt op vooral plastic afval. Het is niet alleen door de zee aan land gespoeld, maar ook door vissers, die deze puinzooi achterlaten rond hun tijdelijke huisjes. Alles wordt weggegooid en niets verteerd. Dus het hoopt zich maar op, om zo nu en dan onzichtbaar te worden door opgestoven zand.

Een van de eerste acties die hier zou moeten plaatsvinden wanneer Barr al Hikman een Ramsar site is geworden, is een grote schoonmaakactie. Opruimen van al het zwerfaval, hand in hand met een intensive informatie- en bewustwordingscampagne, waar de kinderen van de lokale bewoners bij betrokken worden. Alleen op die manier kan de afvalproblematiek in dit fantastische gebied opgelost worden.

Ondertussen is het zand overal. In onze tenten, slaapzakken, kleren. We weten niet beter meer en maken een snelle nacht om morgen weer te kunnen tellen.

Steven de Bie, 29 januari 2016

 

 

 

 

 

 

 

 

Delen

Labels:, ,