“Energiedialoog als versnelling gebruiken”

Via dialoog maatregelen ontwikkelen en testen, waarna de politiek de knoop kan doorhakkenenergierapport1

Misschien waren mijn verwachtingen minder hoog gespannen. Of ik ben al zo vaak beleidsmatig teleurgesteld dat het alleen nog maar mee kan vallen. Of ik word gewoon oud, kan ook. In elk geval hoop ik dat. Maar hoe dan ook: ik ben positiever over het recente Energierapport dan de meeste reacties die ik in de (social) media voorbij heb zien komen.

Kijk, zo’n Energierapport heeft niet de functie van een beleidsplan met maatregelen en actiepunten die in de komende jaren allemaal moeten worden afgevinkt. Het is veeleer een toekomstschets: waar zou het heen kunnen gaan, en waar zou het heen moeten gaan? Ik moet zeggen: waar eerdere Energierapporten neigden tot ’t kan vriezen, maar ’t kan ook dooien, geeft dit stuk veel meer richting.

Bijvoorbeeld: laten we primair sturen op CO2, andere grootheden (efficiencyverbetering, hernieuwbare bronnen, innovatie) zijn in dit licht bezien middelen. Dat is een stevige uitspraak. Hoe geven we die handen en voeten? Hoe krijgen mensen en organisaties die liever op alle parameters sturen voldoende comfort dat ook hun wensen en zorgen worden bediend? En: voor CO2-intensieve bedrijven is op den duur geen plaats meer in de economische herberg. Da’s ook niet mis.

Vogels tellen in Oman (Blog 6)

Masirah Island, het einde van de tellingen 

© Steven de Bie

© Steven de Bie

De laatste telling alweer op het vaste land van Barr al Hikman. Het weer helpt niet mee, want de wind is behoorlijk aangewakkerd en voert veel zand en stof aan. Overal dringt het zand doorheen, tot in de tent toe. Koffie zetten en eieren bakken lukt met moeite. Eenmaal onderweg is ook de lucht zandkleurig en het zicht beperkt. Wanneer we gaan tellen striemt het zand ons in het gezicht. Gelukkig is het op het wad veel beter: minder zand en beter zicht. We tellen de secties die nog resteren en kunnen ‘s avonds constateren dat we het vaste land compleet hebben geteld: “die zit in de tas”. Resultaat: meer dan 530.000 vogels, een record aantal dat ruim 50.000 hoger is dan dat van de laatste telling in 2014.

Wat resteert is nog één telling op het eiland Masirah dat tegenover Barr al Hikman ligt. Het eiland maakt geografisch geen deel uit van Barr al Hikman maar ecologisch bekeken maken de aanwezige wadplaten daar wel deel van uit.

Vogels tellen in Oman (Blog 5)

Een dag uit het leven in ons kamp

© Steven de Bie

© Steven de Bie

Even voor zonsopgang start het leven in het kamp. De toiletmakerij bestaat uit een lap door het gezicht. Uitgebreid wassen, laat staan douchen, is er niet bij. Zoveel water hebben we niet: in totaal 4 grote jerrycans die we regelmatig vullen in Mahoot, zo’n half uur rijden het binnenland in. En een paar grote flessen drinkwater voor koffie en thee en om onze waterflessen te vullen.

Al snel ontstaat er een soort ritueel. De eerste die uit de tent kruipt zet de ketel met water op voor de koffie, want zonder een mok koffie kan de dag niet echt beginnen… Gebakken ei op een op een boterham of chipatti is ons ontbijt. De eerste dagen was het snel eten en wegwezen, want vroeg in de ochtend was het hoogwater. Nu gaat het iets relaxter, omdat het hoogwater tijdstip elke dag zo’n klein uur later is. Dat betekent rustig ontbijten, napraten over de vorige dag, de tellingresultaten nog eens langslopen, kijken naar wat er door de lucht vliegt of vlakbij op het wad zit.

Vogels tellen in Oman (Blog 4)

Je moet er wat voor over hebben …..

© Steven de Bie

© Steven de Bie

De duinenrij die de wadplaten scheidt van de zoutvlakte is hier en daar voorzien van een strook mangrovebos. De bomen reiken vaak niet verder dan je middel maar op sommige plekken zijn ze hoger en kun je van echte bomen spreken. Deze mangrovebegroeiing is een klein paradijs. De planten staan met hun wortels in de zoute modder die erg arm is aan zuurstof. Met luchtwortels die verticaal naar boven groeien, tot boven de modder uit, lossen ze dat probleem op. Die worteltoppen bieden op hun beurt weer plaats aan algen, om houvast te vinden.

Kleine slenken doorsnijden de mangrove. Ze zitten vaak vol met kleine visjes. Geen wonder dat we hier verschillende soorten reigers aantreffen. Ook zien we hier een ijsvogel; dezelfde soort die in Nederland voorkomt al ziet hij er wat bleker uit. Indische karekieten maken hun aanwezigheid luidruchtig kenbaar. Krabbetjes in allerlei soorten en maten lopen voor ons uit of verraden hun aanwezigheid door de holletjes die we in de modderbodem zien.

Vogels tellen in Oman (Blog 3)

Over vogels die er gekleurd bij staan

© Steven de Bie

© Steven de Bie

Zonsopgang boven het wad van Barr al Hikman is elke morgen een belevenis. Vuurrood kleurende plassen en poelen te midden van nog zwarte wadplaten.  Daarop en daarboven duizenden vogels die met het opkomend tij mee foerageren of al naar de hoogwatervluchtplaatsen onderweg zijn. Zo tegen de zon in lijken ze allemaal zwart en is alleen aan de silhouetten te zien om welke groepen vogels het gaat. Bij wulpen valt de kromme snavel op en dan weet je al genoeg. Een wat opgewipte snavel duidt vast op een rosse grutto. Kleine strandlopers en plevieren zijn op vorm vrijwel niet uit elkaar te houden. Daarvoor moet je echt hun kleuren zien.

Met dit alles is er het geluid van al die duizenden vogels. Allemaal door elkaar heen. Geen minuut is het stil. Ook die geluiden verraden om welke soorten het gaat . Ze hebben vrijwel allemaal hun eigen specifieke geluid en als je erop let, kun je ook daarmee die verschillende vluchten vogels van een naam voorzien.