Auteur Archief

Benchmark biodiversiteit: impact op sectoren en bedrijven

CE Delft en Steven de Bie, Conservation Consultancy en partner bij De Gemeynt, hebben het rapport Benchmark Biodiversiteit opgesteld.

Het is hier te downloaden.

Verlies van biodiversiteit is één van de belangrijke milieuthema’s, zowel nationaal als internationaal. Bedrijven en instellingen krijgen in toenemende mate vragen vanuit de samenleving over het effect van hun activiteiten op biodiversiteit. Voor bedrijven en overheden is de vraag welke methodiek om hun impact te kwantificeren geschikt en geaccepteerd is. Bedrijven, met name in de voedingsmiddelen- en basisindustrie, hebben een impact op biodiversiteit, maar de plaats waar deze impact zich manifesteert is vaak niet die waar de uiteindelijke gebruiker van het product zich bevindt.

De ondraaglijke politiekheid van het CPB

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nou, dat was even schrikken zeg: het Centraal Planbureau CPB spuugde in het NOS journaal zijn gal over het voornemen windparken op zee te bouwen. Tel uit je verlies: liefst 5 miljard zouden de windparken de Nederlandse samenleving per saldo kosten. Het begeleidende bericht op de NOS site stemde al evenmin tot vrolijkheid.
Het bleek te gaan om een rapport van Decisio en Witteveen+Bos, dat overigens al een dikke week openbaar was voor het journaal er over repte. Maar dat onderzoek was helemaal niet opgezet om antwoord te geven op de vraag ‘Is wind op zee een economisch verstandig idee?’, maar op de vraag: ‘Is het beter voort te gaan op het pad van aanvragen voor vergunningen en subsidies zoals marktpartijen die hebben voorbereid, of om de ontwikkelingen te bundelen op drie zoekgebieden relatief dicht bij de kust’? Niettemin besprak CPB-zegsvrouw Annemiek Verrips het rapport als ware het een antwoord op de eerste vraag. Zelf een eigen agenda neerzetten (‘wind op zee is niet verstandig’) als reactie op een studie met een ander oogmerk is inderdaad niets anders dan politiek bedrijven in plaats van wetenschap. Minister Kamp snapte dat al snel. Op zich niks nieuws. Economen, die bij het CPB voorop, zijn er een ster in normatieve, politieke voorkeuren in ogenschijnlijk neutrale getallen te verstoppen.

Kernenergie: een proefballon gevuld met lachgas

Mede door de opmars van hernieuwbare energie in de elektriciteitsvoorziening zou niemand het in zijn hoofd halen een kerncentrale te bouwen.

Mede door de opmars van hernieuwbare energie in de elektriciteitsvoorziening zou niemand het in zijn hoofd halen een kerncentrale te bouwen.

Met de kortstondige terugkeer van de zomer komt ook de komkommertijd in de herkansing. CDA-voorman Sybrand van Haersma Buma gaf een komkommerboodschap af met zijn voorstel voor kernenergie, om ons zo onafhankelijker van Rusland te maken. “We moeten weer durven te praten over kernenergie en het vernieuwen van reactoren en Borssele bijvoorbeeld”, zei Buma in Nieuwsuur.
Het is niet mijn gewoonte aan elk proefballonnetje van een politicus een column te wijden. Noch om me over typische partijpolitieke standpunten uit te spreken. De reden nu toch op Buma’s hersenschim in te gaan is dat het een mooie gelegenheid is een meer fundamentele vraag te stellen: wat zouden politici in het algemeen van energie moeten weten om tot weloverwogen besluiten te kunnen komen?

Sollen met voorzieningszekerheid

Nederland – Rusland tijdens het EK Voetbal 2008, eindstand: 1-3. Qua voorzieningszekerheid staat Nederland opnieuw op achterstand tegen Rusland.

Als de voortekenen niet bedriegen, verschuift de hoofdaandacht van het energiebeleid naar het thema voorzieningszekerheid. Nu ja, misschien was dat al lang het voornaamste aandachtspunt. Als overheden ergens mee bezig waren, dan was het wel het langs diplomatieke of andersoortige weg veilig stellen van de aanvoer van energiegrondstoffen. In woorden leek wellicht klimaatverandering prioritair thema te zijn, gezien de vele discussies erover, maar in daden ging het steeds vooral over betaalbaarheid en betrouwbaarheid.

Energierapport Teldersstichting

Begin juli verscheen geschrift no. 121 ‘Zeker van Energie’ van de Teldersstichting, het wetenschappelijk bureau van de VVD. Een onversneden liberale visie op energie wordt in het politieke landschap node gemist. Het rapport bevat een aantal behartenswaardige ideeën, die echter stevig worden ondermijnd door een volstrekt onnodige flirt met ‘klimaatscepsis’.
Zo zou er nog veel onduidelijk zijn over het aandeel van de mens in de opwarming van de aarde, zou het de vraag zijn of de huidige opwarming uniek is, en of er niet alternatieve verklaringen ‘naast de broeikastheorie’ mogelijk zijn. Binnen de klimaatwetenschap is het beeld wel helder, en luidt kort en plat samengevat: de huidige opwarming is uniek qua hoogte en snelheid, de mens heeft het gedaan door heel veel broeikasgassen aan de atmosfeer toe te voegen, en mogelijke alternatieve oorzaken zijn inmiddels vrijwel volledig uit te sluiten. Maar kennelijk baseert het wetenschappelijk bureau van de VVD zich niet op de wetenschap, maar liever op een sceptische journalist (Marcel Crok, als doorgeefluik van Amerikaanse twijfelmateriaal al eerder gewogen en te licht bevonden) en de libertaire sceptische blogger Hans Labohm. Dan is het niet verwonderlijk dat het liberale energierapport een typisch ‘sceptisch’, onwetenschappelijk frame hanteert zodra het over klimaat gaat. Hoe zo’n frame ontstaat en effect kan hebben beschrijf ik in De Twijfelbrigade.